Καταστροφή και Δημιουργία, επίθεση σε κάθε δεσμώτη της ελεύθερης απόλαυσης.

Κείμενο διήμερης παρέμβασης στην πόλη της Νάουσας, με ανοιχτή θεματική, και διάθεση εξεγερτικής ειρωνίας του υπάρχοντος.

Αγαθόν και κακόν ταυτόν

Καθώς η κρίση βαθαίνει και κανένας μας δεν είναι εκεί, η δικής μας καθημερινότητα σφύζει από ζωή, μέσα σε καταλήψεις, συνελεύσεις, εξεγέρσεις, εγχειρήματα και αινίγματα αυτονομίας.

Τρομοκρατημένα τα γατάκια οι πολιτικοί και οικονομικοί αφεντάδες σας, από τον άψογα σερβιρισμένο φόβο των αναρχικών, στήνουν αόρατα τείχη, εντός των οποίων εγκλωβίζονται δίχως να μπορούν ή να επιθυμούν να έρθουν πιο κοντά στο διάολο.

Υποχωρούν – δυστυχώς για εμάς – στις τρύπες τους σαν φίδια, σφραγίζοντας την είσοδο, με ιδεολογίες εθνικισμού, κρατισμού, χριστιανισμού και φασισμού, κομματισμού, σεξισμού, και ιδιωτισμού, μαρξισμού κι αντεξουσιασμού.

Εμείς είμαστε όμως εδώ, σε ένα πάρτυ ηδονής μέσα στην πόλη, χτίζουμε ευτυχία, καταστρέφοντας τις σχέσεις κυριαρχίας, δεν αντιστεκόμαστε στη βλακεία τους, γελοιοποιούμε το υπάρχον, χέζοντας πάνω στους τάφους του.

Είμαστε οι νεκροθάφτες τους, τίμιοι και καθαροί εργάτες του dada και της αποδόμησης κάθε εξουσίας, και δεν θέλουμε να γνωριστούμε με κανέναν οπαδό μας, αλλά να πιούμε, να κάνουμε έρωτα, να γευτούμε κάθε γωνιά της φαντασίας και της εξέγερσης με όλους.

Επειδή δεν χωράμε πουθενά και σιχαθήκαμε τη μιζέρια τους, χαιρετίζουμε τον ήλιο κι απλώνουμε τραχανά (και τα αχαμνά μας) στα βράχια της σαύρας. Είμαστε τρελοί κι ερωτευμένοι με τη ζωή, μαλάκες σαν κι εσάς, που επιθυμούν τη διαρκή εξέγερση των σωμάτων μέσα στο όργιο του σύμπαντος.

Ντεμί διοργανωτές της επίθεσης χαράς:Ανεξάρτητη Υστεροβουλία Νάουσας,Κίνηση ενάντια στον κρατισμό και τον φασισμό, Αλβανική κοινότητα Ελλήνων ομοφυλόφιλων Μονοθεϊστών ,αυτοδιαχειριζόμενο αντι-κοινωνικόστέκι το Πηγάδι στο πιθάρι,φασίστες-φασίστριες, αδερφοίΜαρξ.

Για τη διασκευή και διακίνηση του παρόντος υπεύθυνοι είναι:

  • Πυρήνες Νομάδων ΑναρχικώνΤΑ ΠΑΝΤΑ κατουΡΕΙ
  • Νταντά στην Εργασία και την Επισφάλεια
  • Μωρόδεντρα επίθεσης στους χυμούς των μωρομάντηλων

 

ΥΓ:Οι φασίστες-φασίστριες χτυπάνε ποτήρια με τον κώλο τους, χαιρετίζοντας τον τσούρερ βραχοκώλη τους.

i.Μπλουκάλια αυτοκαταστροφής στα ζώα τους φασίστες-φασίστριες

ii.Η δουλειά δεν φτιάχνει άντρες αλλά μαλάκες σκλάβους.

Iii.Απονεκρώνουμε τη μισθωτή εργασία, κι αναπνέουμε

4.Απαλλοτριώνουμε τον πλούτο  ,και ζούμε

V.Καταστρέφουμε το υπάρχον, και συμμετέχουμε άμεσα, αυτόνομα, κι εξεγερτικά στοπαρόν της δημιουργίας.

πάντα γὰρ τὸ πῦρ ἐπελθὸν κρινεῖ καὶ καταλήψεται

 *Νταντά ή επισφάλεια;

Το κείμενο που διασκευάστηκε, βρίσκεται εδώ

Posted in Δράσεις, Εργασία, Θέσεις, Πόλη | Leave a comment

Διήμερο αλληλεγγύης στους αγωνιστές της “Ε. Χαλυβουργίας”

Μήνυμα αλληλεγγύης στους απεργούς της “Ελληνικής Χαλυβουργίας”

ένα ποίημα είναι μια πόλη που ρωτάει γιατί το ρολόι,ένα ποίημα είναι μια πόλη παραδομένη στη φωτιά.ένα ποίημα είναι μια πόλη κατεχόμενη” Τσαρλς Μπουκόφσκι

Από τις 31 Οκτώβρη, οι εργαζόμενοι στην «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΙΒΟΥΡΓΙΑ Α.Ε.» που ανήκει στο βιομήχανο Μάνεση, έχουν ξεκινήσει απεργία διαρκείας απαιτώντας τις ανακλήσεις των απολύσεων 34 συναδέλφων τους.

Η χαλυβουργική βιομηχανία του Μάνεση μαζί με την Alumil, του «φίλου» και έτερου μεγαλοβιομήχανου Μυλωνά, που με εκβιασμό μειώνει τις θέσεις εργασίας, επιχειρεί να εφαρμόσει το 5ωρο, την εκ περιτροπής εργασία, το ωρομίσθιο, τις απλήρωτες υπερωρίες, την κατάργηση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Και όλα αυτά επικαλούμενος την κρίση. Όμως ο ξεφτίλας ο Μάνεσης, κρύβει ότι η παραγωγή και τα κέρδη της επιχείρησης του αυξάνονται σταθερά τα τελευταία χρόνια! Φυσικά οι μισθωτοί σκλάβοι της χαλυβουργίας όλα αυτά τα χρόνια δεν συμμετέχουν στον παραγόμενο και αυξανόμενο πλούτο της εταιρίας, ενώ καθημερινά λιώνουν στη φωτιά και στο σίδερο προσπαθώντας να εξασφαλίσουν το μεροκάματο της υποταγής, το οποίο ανέρχεται σε κάποια ψωροευρώ ο καθένας. Δίπλα στο Μάνεση, τα λοιπά αφεντικά του ΣΕΒ, με την συμπαιγνία της φασιστικής κυβέρνησης των τραπεζιτών αλλά και τη καθοριστική αδιαφορία των συνδικαλιστικών γραφειοκρατών, οργανώνουν από κοινού την διαμόρφωση ενός νέου μοντέλου εργασίας, που θα βασίζεται στην ελαστικότητα, την ανασφάλεια, την τρομοκρατία.

Αγωνιστές χαλυβουργοί, οι αγώνες και οι απεργίες διαρκείας όπως η δικιά σας – όπως και κάθε αγώνας ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο – είναι και αγώνας όλων των εργαζόμενων, όλων των ανέργων, όλων των καταπιεσμένων. Η αλληλεγγύη μας στον αγώνα σας, δεν ταυτίζεται με την ελεημοσύνη των εργατοπατέρων, ή το φιλικό χτύπημα στην πλάτη από τον οποιοδήποτε κομματικό παράγοντα. Η αλληλεγγύη μας είναι η αλληλεγγύη του άνεργου/ης που περιμένει στην ουρά του ταμείου ελεημοσύνης, του επισφαλή εργαζόμενου/ης, που με το κινητό στο χέρι περιμένει την προσταγή για εργασία από το αφεντικό του, του δια βίου μαθητευόμενου/ης που πλήττει στα κελιά της εκπαίδευσης, της πόρνης που κινδυνεύει με απέλαση από τον φασίστα Λοβέρδο. Η αλληλεγγύη μας δεν περιορίζεται μόνο στη συγκέντρωση μερικών ευρώ και κάποιων ειδών ανάγκης, σημαντικών για την καθημερινότητά σας. Η αλληλεγγύη μας εκφράζεται γνήσια, ταξικά, αδιαμεσολάβητα, πέρα από κόμματα, αρχηγίσκους και ιεραρχίες. Πηγάζει από την κοινή μας θέση απέναντι σε κάθε νταβατζιλίκι πολιτικού αντιπρόσωπου, αφεντικού, κρατικού διευθυντή, μάνατζερ της επιχείρησης, κοινωνιολόγου της εργασίας και συνδικαλιστή εργατοπατέρα που με τις πρακτικές τους χρυσώνουν την υποταγή μας στα κρεματόρια της εργασίας. Η αλληλεγγύη μας αρνείται την διαρκή απαξίωση της ζωής μας από τα ιερατεία των κομμάτων, των τηλεοπτικών αστέρων της δημοσιογραφίας, των σχεδιαστών της κατανάλωσης, των διαφημιστών του πλαστικού τους κόσμου και των επιστημόνων του μνημονίου.

Αγωνιστή χαλυβουργέ, μάθε πως για μας τους ποιητές της ζωής, ο αγώνας σου είναι πηγή έμπνευσης, διέγερση της φαντασίας, διαρκής αναζήτηση όλων των μέσων και των δρόμων για την καθολική απελευθέρωση μας από το κράτος και τα αφεντικά, από το βάσανο της δουλειάς, για τον αυτόνομο καθορισμό της ζωής μας προς την ελευθερία.

Κηρύσσουμε δίπλα σου τον καθολικό ταξικό πόλεμο με το υπάρχον σύστημα. Πραγματώνουμε την αλληλεγγύη μας σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής με την αυτοοργάνωση της καθημερινότητας μας, τις απεργίες διαρκείας, τις συγκρούσεις, τις απαλλοτριώσεις και τις επανοικειοποιήσεις κοινωνικών αγαθών, τα σαμποτάζ:

  • Για την καθολική άρνηση της εργασίας
  • Για το τσάκισμα των μηχανών κράτους, κεφαλαίου, και μμε
  • για ΖΩΗ κι ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Αυτόνομο στέκι Βέροιας baruti Νομάδες Αναρχικοί Νάουσας – Αγάντα

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Για την 20η Οκτώβρη και το πλήθος των εξεγερμένων

Γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν; (Μ . Μπρεχτ)

Και στις 20 του Οκτώβρη αυτές οι όχθες χτίστηκαν για άλλη μια φορά από το ΚΚΕ. Μέσα από την οργάνωση του αντι-εξεγερτικού του μηχανισμού στην παρούσα φάση φαίνεται ότι είχε τους εξής στόχους: 1. να κλείσει το μάτι στους συμμάχους μικροαστούς νοικοκυραίους δείχνοντας ότι μπορεί να είναι ο εγγυητής της ασφάλειας τους. 2. να ανοίξει τις πόρτες του στους υπόλοιπους αριστερούς, που έχουν φύγει από το μαντρί του ως ο ηγεμόνας του μπλοκ της αριστεράς. 3. να πείσει τους υπηκόους του – ότι αυτό έχει την στρατηγική αλλά και την τακτική υπεροχή μέσα στο κίνημα, κοινώς να τους ενδυναμώσει την ταυτότητα. 4. να δώσει ένα μάθημα στον αναρχικό – αυτόνομο – αντεξουσιαστικό χώρο, που τα τελευταία χρόνια έχει βάλει γερές ρίζες μες την κοινωνία, για το ποιος θέλει να είναι το επόμενο αφεντικό 5. να γλύψει τον κώλο των δυνάμεων καταστολής ως ο άλλος πόλος, που εγγυάται μαζί τους την τάξη και την ασφάλεια για όλους.

Τι ήθελαν τα αφεντικά του ΔΝΤ, της ΕΕ, της βουλής και οι επιχειρηματίες; Μα τι άλλο μία αλλαγή στην εικόνα του πολέμου εναντίον μας: 1. Ένα κοινοβούλιο καθαρό από διαδηλώσεις και συγκρούσεις, 2. μία αστυνομία ξεκούραστη και αλώβητη από την καθοριστική μέρα, έτοιμη να καθαρίσει το πεδίο μάχης μετά την επέμβαση του ΚΚΕ, 3. ένα κράτος να αναδεικνύεται ως ο μοναδικός εγγυητής της τάξης, της ασφάλειας, και της δημοκρατίας, 4. το ψήφισμα του πολυνομοσχεδίου και 5. το προσωρινό επικοινωνιακό όφελος και τη διατήρηση της κοινωνικής ισορροπίας μέσα από τη φαγωμάρα των καθεστωτικών-αριστερών και των υπολοίπων διαδηλωτών στο δρόμο.

Τι ήθελαν οι υπόλοιποι διαδηλωτές; ασαφές. Άλλοι να κάνουν πορεία, άλλοι να μπουν στο κοινοβούλιο, άλλοι απλά να σαμποτάρουν το ρυθμό μιας πόλης υπό κατοχή κλπ. Εκ των προτέρων φυσικά κρίνουμε τη στάση όλης της αριστεράς (πλην ΕΕΚ) που έσπευσε να μηδενίσει την παρουσία της στο δρόμο, προεκτείνοντας χέρι φιλίας στο σταλινικό Κκε, δικαιολογώντας τις ενέργειες του και κατηγορώντας τους αναρχικούς. Είμαστε σίγουροι ότι σύντομα θα το μετανιώσουν, γιατί απλά το χέρι του κυρίου δεν το γλύφεις αλλά το δαγκώνεις.

Μπορεί τα οφέλη περιστασιακά και ενόψει των εκλογών να είναι μεγάλα, ειδικά για τους μικροαστούς ηγέτες του ΚΚΕ, αλλά είναι σίγουρο πώς αυτός ο αγώνας θα έχει διάρκεια και δεν θα κριθεί στο επίπεδο της εικόνας και των Μμε. Κύριοι στην κορυφή της πυραμίδας, είστε όλοι μετέωροι, και το ξέρετε. Όσοι έχουν στοιχειώδη λογική και κριτική σκέψη, όσοι ψάξουν τα γεγονότα της 20ης Οκτώβρη θα δουν πώς το σκηνικό που στήθηκε στα ΜΜΕ με τη συμπαιγνία ΚΚΕ-Κράτους θα το ζήλευαν και οι καλύτεροι προπαγανδιστές του Χίτλερ.

Το ΚΚΕ στις 20 Οκτώβρη δεν προστάτευε τη διαδήλωση του αλλά έχοντας πλάτη στη βουλή και τις δυνάμεις καταστολής, και μέτωπο στους υπόλοιπους 100.000 διαδηλωτές προσπάθησε με κράνη και ρόπαλα να επιβάλει την ηγεμονία του. Κανείς δεν μπορούσε να περάσει προς τη βουλή, αφού το ΚΚΕ δεν το επέτρεπε. Εάν ο στόχος του ήταν η βουλή και το πολυνομοσχέδιο, τότε οι αλυσίδες και οι ροπαλοφόροι του θα είχαν μέτωπο προς αυτή. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ΚΚΕ αναλαμβάνει το ρόλο του χωροφύλακα της νομιμότητας: Βάρκιζα, Ιουλιανά, Πολυτεχνείο 73, Βρώμικο 89, το Δεκέμβρη του 08 σε πάμπολλες άλλες μικρές και μεγάλες στιγμές του κινήματος, ήταν εκεί για να επιβάλλει την ταξική ειρήνη, τον συμβιβασμό, την ηττοπάθεια.

Όταν το μπλοκ του “Δεν πληρώνω” προσπάθησε να περάσει προς τη βουλή, οι δυνάμεις του ΚΚΕ ως πρωτοπορία των δυνάμεων καταστολής, όρθωσαν το ανάστημα τους απέναντι στους συνάδελφους τους – εργαζόμενους, άνεργους, και πολίτες κομμάτια όλοι ενός πολύμορφου κινήματος. Η ηγεσία του ΚΚΕ οδήγησε εργαζόμενους ενάντια σε εργαζόμενους, υποσχόμενο στα μέλη του μία θέση στο σοσιαλιστικό του παράδεισο μετά τις εκλογές, μετά την ωρίμανση των συνθηκών, με τις ευλογίες της Αγίας Παπαρήγας, του Μεντρέγκα και των άλλων παιδιών. Λυπόμαστε που βρεθήκαμε απέναντι στους συνάδελφους του ΠΑΜΕ, αλλά κάποια στιγμή κι αυτοί πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη των επιλογών τους. Σπρωξίδια, κλωτσιές, ροπαλιές κλπ “δημοκρατικές” διαδικασίες στους διαδηλωτές, αλλά και προπαγάνδα στα κανάλια παρέα με τους πρετεντέρηδες για τους δήθεν ασφαλίτες του “Δεν πληρώνω”, αυτό είναι το “χειραφετικό” πρόταγμα του ΚΚΕ, το επιθετικό του άλμα προς την εξουσία σε βάρος της εργατικής τάξης, το βασίλειο της ελευθερίας να ανήκεις στο Κόμμα.

Όπως ήταν λογικό κάποιοι δεν ανέχθηκαν από τους σταλινικούς μπάτσους να κάνουν τον τροχονόμο του κινήματος. Αυτό οι ΚΚεδες το ξέραν, το είχαν υπολογίσει, το επιδίωξαν με τη στάση τους. Αλλά σύντροφοι της αριστεράς– όσοι ακόμα είστε έξω από το μαντρί του ΚΚΕ– όταν μιλάμε για ελεύθερες πλατείες, πάρκα, χώρους εννοούμε ελεύθερες από κάθε τραμπούκο, μπάτσο, πρεζέμπορα, καθοδηγητή, κάθε επιβήτορα των ονείρων και των ζωών μας. Τα αυτονόητα δηλαδή. Για αυτά τα αυτονόητα δεν παλεύουμε όλοι; καθένας από το πολιτικό και κοινωνικό μετερίζι του; Για αυτά δεν συζητάμε στις συνελεύσεις των γειτονιών, στους εργασιακούς χώρους, στις πλατείες, στα στέκια, στις σχολές; Τι δηλαδή στράβωσε και τα ξεχάσατε; Αλλά αυτή η γαμημένη ταυτότητα του ανήκω κάπου, του δεν βγαίνω από το μαντρί, των διάφορων ευαγγελίων του μαρξισμού, της κομματικής πειθαρχίας και της μαζοχιστικής ενότητας από τα πάνω, του καλού και του κακού νταβατζή της εργατικής τάξης, δεν σας επιτρέπει να δράστε όπως θέλει το θυμικό σας. Αν όντως θέλετε το ξεπέρασμα του κράτους και του κεφαλαίου πάψτε να παθαίνετε ονείρωξη με αριστερά μέτωπα, κάτω από την αγνή καθοδήγηση του ΚΚΕ. Αυτά δεν έχουν καμία σχέση με την άμεση δημοκρατία, το κίνημα των συνελεύσεων, των πλατειών. Αναλογιστείτε πως κάθε επιλογή περιχαράκωσης για την αύξηση των ποσοστών σας θα γυρίσει το κίνημα στην αγκαλιά του κράτους. Εκτός αν και τόσο καιρό μας κοροϊδεύατε.

Οι ηγετίσκοι του ΚΚΕ λογάριαζαν όμως χωρίς τους συντρόφους μας, τους φίλους μας – εργαζόμενους, μαθητές, συνταξιούχους – που δεν αντέχουν την περίφραξη των ζωών τους, το ατελείωτο διαβίου σκλαβοπάζαρο των ονείρων τους. Αυτό το πλήθος των κολασμένων αντιστάθηκε, στο μέλλον που ετοιμάζουν οι κρατιστές του ΚΚΕ, και των υπόλοιπων καθεστωτικών δυνάμεων. Αντιστάθηκαν όχι γιατί ήθελαν να ηγεμονέψουν, ούτε για να καθοδηγήσουν τα πρόβατα στο μαντρί τους. Αντιστάθηκαν γιατί αυτό το πλήθος των εξεγερμένων σε ολόκληρο το Ελλαδιστάν αυθόρμητα, άδολα, με πάθος για ελευθερία, σε κάθε μικρό και μεγάλο βήμα της καθημερινότητας, με πολλά προβλήματα, δίνει από κοινού τον αγώνα, άμεσα, αντιιεραρχικά, χωρίς γραμμή, χωρίς αρχηγίσκους, ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο.

Η αλήθεια είναι ότι έφυγαν και κάποιες πέτρες, Η αλήθεια είναι ότι έφυγαν και μπουκάλια. Το δεχόμαστε. Μέσα στην πολυσπερμία του κινήματος, μέσα στους χώρους μας, αλλά και σε κάθε εξεγερτική στιγμή το ασυνείδητο μας δεν υποκύπτει πάντα στο υπερεγώ σας, στην καταστολή μαύρη κόκκινη ή πράσινη. Τι να κάνουμε, πάσχουμε από ανοργανωσιά. Σίγουρα όμως δεν είμαστε ανοργασμικοί. Σίγουρα πρέπει να είμαστε πιο προσεχτικοί και να αποβάλουμε κάθε στοιχείο επιβολής, πρωτοπορίας, και λοιπών διαλεκτικών στοιχείων από το φαντασιακό μας. Τέτοιες ενέργειες δεν συμβαδίζουν με τη λογική μας. Εύκολο όμως νομίζετε είναι; Όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τους ροπαλοφόρους σας; Όταν από τη βρεφική ηλικία μαθαίνεις να ανταγωνίζεσαι για το μήκος του φαλλού σου; Προσπαθούμε όμως, και όσοι ζουν καθημερινά μαζί μας στον κοινό αγώνα το ξέρουν, ότι ξεριζώνουμε κάθε ψεγάδι εξουσίας από τις ατομικές και συλλογικές μας ζωές.

Αφού το ΚΚΕ κατάφερε την απρόσκοπτη προσέλευση των αυλικών στο παλάτι της Βουλής, αποχώρησε για να δώσει τη θέση του στα αγαπημένα του παιδιά, τα ΜΑΤ. Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη του να αποδείξει πως είναι υπάκουο σκυλάκι του συστήματος, που απέδωσε το θάνατο του συνάδελφου Δημήτρη Κοτζαρίδη, μέλους του ΠΑΜΕ, στις επιθέσεις των εξεγερμένων και όχι στα χημικά του κράτους, που τόσο πολύ υπερασπίζεται. Και τι σημασία έχουν οι δηλώσεις των γιατρών; Το ΚΚΕ έχει τη συκοφαντία, την προπαγάνδα, τη διαστρέβλωση, την ψυχολογία της μάζας – στοιχεία του επιστημονικού σοσιαλισμού του. Γιατί αν η αλήθεια διαφωνεί με το ΚΚΕ, αλίμονο στην αλήθεια. Γιατί εκτός από την καταστολή του ροπάλου, υπάρχει και η καταστολή της κριτικής σκέψης, της λογικής, της αυτονομίας, του ασυνείδητου. Τέτοιους μπάτσους χρειάζεται το σύστημα, στη εποχή του κοινωνικού ελέγχου, και της γενίκευσης του συνδρόμου της Στοκχόλμης.

Εμείς όμως δεν θα ερωτευθούμε ποτέ τον βιαστή μας. Δεν θα γλύψουμε ποτέ το χέρι που μας χτυπάει. Για να τελειώνουμε σύντροφοι και συνάδελφοι: έχουμε δουλειά να κάνουμε στο δρόμο, στα εργοστάσια, στα σχολεία, στον πολιτισμό πέρα και ενάντια από το κράτος, τα αφεντικά και τα σκυλιά τους [δεξιά και αριστερά]. Το ΚΚΕ κατάφερε τακτικά μία νίκη στο επίπεδο του θεάματος. Όμως όπως ξέρουμε το θέαμα είναι το ανώτατο στάδιο της φετιχοποίησης του εμπορεύματος. Στην καθημερινή ζωή απουσιάζει από παντού, όταν μάλιστα δεν βάζει το στήθος του για να υπερασπιστεί την αστική νομιμότητα. Για αυτό εξάλλου πήρε τα εύσημα από τα φερέφωνα του καθεστώτος, το ΛΑ.ΟΣ, τον αστικό τύπο, ακόμα και ναζιστές.

Κύριοι του ΚΚΕ, γνωρίζετε καλά όπως γνωρίζουμε κι εμείς ότι όλο και περισσότερος κόσμος αντιλαμβάνεται την ξεφτίλα του κομματικού υποσυστήματος εξουσίας στο σημερινό κόσμο. Και εμείς ως μέρος αυτού του κόσμου είμαστε οργισμένοι ταξικά για τη θέση σας ως ένας ακόμα θύλακας του συστήματος. Αυτός ο κόσμος μέσα στις καρδιές των πρεκάριων, των μαθητών, των καλλιτεχνών, θέλει να ζήσει ελεύθερα μέσα στις πλέον δύσκολες συνθήκες. Αυτόν τον κόσμο μες τις καρδιές μας, στις πράξεις μας, στις συνελεύσεις μας, στα οδοφράγματα μας, θα τον υπερασπιζόμαστε με λύσσα… ενάντια σε κάθε επιβήτορα αριστερό και δεξιό, κρατικό και παρακρατικό.

Ως μέρος του πολύμορφου αυτού νέου κόσμου αντιλαμβανόμαστε ότι οι μάχες δεν θα δίνονται πλέον στο πεδίο του κράτους και της αγοράς, έξω από το Κυνοβούλιο αλλά στην καθημερινή δημιουργία νέων δομών οργάνωσης της ζωής μας, εκεί που η πλήξη σας, η εκμετάλλευση, τα αρχηγιλίκια σας, οι ιεραρχίες και τα νταβατζιλίκια σας δεν έχουν θέση. Κακά τα ψέματα οι στρατοί σας δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το πλήθος των ανυπάκουων, εξεγερμένων, δημιουργών, πρεκάριων εργατών, που κάθε μέρα αναλαμβάνουν να χτίσουν νέες σχέσεις, όπου η επιθυμία απελευθερώνεται από τα δεσμά του βασιλείου της ανάγκης και της εκμετάλλευσης. Κρίνουμε ότι χρειάζεται με περισσότερη σύνεση και υπομονή να παλέψουμε για την ενότητα των δημιουργών, για την ανάδειξη αυτού του δρόμου των σύγχρονων προλετάριων, που δημιουργούν πάνω στα ερείπια του σαπισμένου κόσμου τα όνειρα τους για Ζωή κι Ελευθερία. Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε ότι καθένας μας έχει το δικαίωμα στην επιλογή και στο λάθος. Ακόμα και τα μέλη του ΠΑΜΕ. Αυτή είναι εξάλλου η ομορφιά της ζωής μας, του αγώνα μας, της αναρχίας. Η αναγνώριση της διαφορετικότητας, της πολλαπλότητας της ατομικής και συλλογικής ύπαρξης και η απελευθέρωση της. Θεωρούμε ότι είναι άλλο πράγμα η όμορφη, ποιητική, καθημερινή αντι-βία στα σαλόνια των μητροπόλεων, ενάντια σε κάθε προστάτη και σύμβολο του συστήματος, και άλλο πράγμα η γενίκευση των ευθυνών, οι επιθέσεις σε απλά μέλη και φίλους μιας οποιασδήποτε καθεστωτικής λογικής. Δεν θα μοιάσουμε στους νταβατζήδες μας. Δεν θα μοιάσουμε στους καθοδηγητάδες σας.

Με την ευκαιρία στέλνουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στους 30 πολιτικούς κρατούμενους αγωνιστές συντρόφους, που με πάθος και αυταπάρνηση υπερασπίστηκαν και υπερασπίζονται μέσα στις φυλακές της χούντας τον νέο κόσμο, που καθημερινά αναζητούμε μέσα στις ζωές μας.

Αγάντα


Posted in Αυτοοργάνωση, Θέσεις, Καταστολή | Leave a comment

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ

λόγος ενάντια στους νεοφώτιστους “αμεσοδημοκράτες” γέρους της συστημικής κυριαρχίας

Ολοένα και περισσότερο ακούγεται από τα χείλη νεοφώτιστων κρατιστών, εθνικιστών, όψιμων υπερεπαναστατών της αριστεράς να κλείνεται σε όλες τις πτώσεις η έννοια της άμεσης δημοκρατίας, της αυτονομίας κλπ. Κομματικοί μηχανισμοί, και ηγετικά παράσιτα οσμιζόμενοι την αηδία του κόσμου απέναντι στη κυνοβουλευτική αντιπροσώπευση, την ιεραρχική διαχείριση της ζωή του (πολιτική, οικονομία, παραγωγή και κατανάλωση, σχολείο κλπ) αλλά και την αναζήτηση νέων δρόμων κοινωνικής δημουργίας, συμμετοχής και απόφασης μπολιάζουν τους εξουσιαστικούς τους λόγους και πρακτικές με ένα νέο αίτημα: άμεση δημοκρατία, συμμετοχική δημοκρατία, πραγματική δημοκρατία.

Σε όλες τις περιπτώσεις οι νεοθιασώτες της Άμεσης Δημοκρατίας, διαχωρίζοντας το πολιτικό πεδίο από το ευρύτερο κοινωνικό οικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αναδύεται, προτείνουν μικρότερες ή μεγαλύτερες παρεμβάσεις πάντα μέσα στα πλαίσια δράσης του εθνικού κράτους, των υπερδιεθνικών θεσμών, του κομματισμού, της σε τελική ανάλυση αντιπροσώπευσης. Το πρόταγμα της Άμεσης Δημοκρατίας δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί σε μία κοινωνία όπου Κράτος, Κεφάλαιο και Μμε καθοδηγούν το σύνολο της καθημερινής ζωής μας με σκοπό την παραγωγή και αναπαραγωγή της δύναμης τους (ισχύς για το κράτος, κέρδος για το κεφάλαιο, επιρροή κέρδος και ισχύς για τα μμε) Όσο υπάρχουν αφεντικά και εργάτες, όσο υπάρχουν πολιτικοί αντιπρόσωποι και υπήκοοι, θεατές και θέαμα, όσο ο λόγος και η πράξη των αγανακτισμένων μεσολαβείται από κόμματα, ηγέτες, ιεραρχικές δομές και σχέσεις, τόσο το πρόταγμα για άμεση δημοκρατία θα λειτουργεί ως ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στους δυνάστες μας και εμάς. Φυσικά κανένας από το σινάφι των ηγετών της άμεσης δημοκρατίας (ο αντεξουσιαστής Παπανδρέου, ο αμεσο-δημοκράτης εθνικιστής Μίκυς, ο αριστερούλης Τσίπρας, κλπ παρατρεχάμενοι της παραδοσιακής αριστεράς) δεν θα αμφισβητούσε το ρόλο τους ως ηγέτη-αρχηγού στο νέο κοινωνικό συμβόλαιο, και την προσπάθεια των κομματικών τους μηχανισμών να ηγεμονέψουν στη νέα κοινωνική κατάσταση που φαίνεται να αναδεικνύεται μέσα από την όξυνση του κοινωνικού πολέμου. Ο εθνικιστικός παραλληρηματικός λόγος του Μικυ μάους, ο θεσμολαγνικός λόγος του Τσίπρα, ο δικτατορικός λόγος του Γιωργάκη δεν αμφισβητεί σε καμία περίπτωση τους κυρίαρχους θεσμούς που είναι υπεύθυνοι για την κρίση. Κεφάλαιο, κράτος και Μμε. Αντίθετα αναπαράγουν μερικά ή ολικά τα παραδοσιακά ιδεολογήματα που χρύσωναν για αιώνες τις αλυσίδες μας (εθνική ενότητα, κοινωνική συναίνεση, κράτος πρόνοιας, δημοκρατία κλπ)

Το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας προϋποθέτει επομένως την ρήξη με τους κυρίαρχους ιεραρχικούς θεσμούς, και όχι το μπόλιασμα τους με αυτή. Είναι γνωστό ότι η ιεραρχική δομή στην λήψη των αποφάσεων ευνοεί τη συγκέντρωση της δύναμης στα χέρια των κυρίαρχων. Επιχειρήσεις, κράτη, υπερεθνικοί οργανισμοί, και θεσμοί λειτουργούν με σκοπό πάντα αυτή τη συγκέντρωση συσσώρευση. Στα πλαίσια αυτής της λογικής η άμεση δημοκρατία χρειάζεται ένα διαφορετικό μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας, που θα βασίζεται στην αυτονομία ατόμων και συλλογικοτήτων, σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας μας. Εάν θέλουμε να πράξουμε την υπέρβαση του καπιταλισμού και του κρατισμού, οφείλουμε να διαλύσουμε κάθε πυραμίδα, κάθε γραφειοκρατία, κάθε συγκεντρωτική οργάνωση, μέσα από τη δημιουργία αυτοοργανωμένων θεσμών και σχέσεων σε κάθε στιγμή της ζωής μας. Οικογένειες, γειτονιές, σχολεία, εργοστάσια, κοινότητες, υπηρεσίες, θέατρα, κινηματογράφοι, ομάδες κλπ να λειτουργούν στη βάση της αυτοδιεύθυνσης, της ισότιμης συμμετοχής τόσο στη λήψη των αποφάσεων όσο και στην κοινότητα των αγαθών της κοινωνικής δημιουργίας. Τα άτομα μέλη των νέων θεσμών αυτοοργάνωσης μέσω της αυτοδιεύθυνσης, θα ανακαλύψουν εκείνες τις λειτουργίες που θα τους επιτρέψουν να συντονίσουν όλες τις κοινωνικές δράσεις, με σκοπό την ικανοποίηση των αναγκών και των επιθυμιών όλων, πάντα στη βάση του σεβασμού της αυτονομίας των επιμέρους ομάδων και του ατόμου. Είναι αυτονόητο ότι οι νέες μορφές οργάνωσης της κοινωνικής ζωής θα είναι αντικρατικές, αντιεμπορευματικές, αντιιεραρχικές και θα προκρίνουν την κοινοκτημοσύνη των αγαθών αλλά και την ατομική και συλλογική αυτονομία. Μόνο μέσω της γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης μπορεί η άμεση δημοκρατία να λειτουργήσει ως διαδικασία συντονισμού των επιμέρους εγχειρημάτων αυτοοργάνωσης. Ο συντονισμός αυτός φυσικά θα πραγματοποιηθεί στη βάση της ελεύθερης επιλογής των ατόμων, των ομάδων, κοινοτήτων, παραγωγικών μονάδων κλπ.

Οι νέες μορφές αυτοοργάνωσης της κοινωνικής δημιουργίας εκτός από τον ταξικό προσανατολισμό τους ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, θα προσανατολίζονται στη δημιουργία συνθηκών αυτάρκειας για όλα τα μέλη τους, και σε όλα τα επίπεδα ζωής. Οι μητροπόλεις τύπου Αθήνας, αυτό το μοντέλο οργάνωσης της καθημερινής ζωής, που συμβαδίζει με το συγκεντρωτισμό κρατών και κεφαλαίων, αποκόπτουν τους πληθυσμούς τους από τον άμεσο έλεγχο των κοινωνικών πόρων για την παραγωγή, την πληροφόρηση, τη διανομή, την κοινωνική αυτοδιεύθυνση τους. Η συγκέντρωση πληθυσμών επιτρέπει τη μαζική πανοπτική διαχείριση τους από τα αφεντικά, τα οποία έχουν στη διάθεση τους όλα τα απαραίτητα κυβερνητικά εργαλεία (κάμερες, δημοσκοπήσεις, μμε, εταιρείες σεκιούριτι, αστυνομικούς, κλπ) για τη δημιουργία καθημερινών καταστάσεων εκτάκτου ανάγκης, με σκοπό τη διάλυση κάθε προσπάθειας των καταπιεσμένων να δημιουργήσουν ζώνες αυτόνομου καθορισμού και οργάνωσης. Η λύσσα με την οποία οι νταβαντζήδες της πολιτικής και της οικονομίας εξαπολύουν τα κατασταλτικά τους σκυλιά, τους ρουφιάνους των μμε κλπ στις πλατείες των “αγανακτισμένων”, ελεύθερους χώρους και καταλήψεις, σε κάθε τι που ξεπερνάει τα κουτάκια της πειθαρχίας τους, τις γραμμές και τις στήλες στις οποίες διατάσσουν τις ζωές μας, αποδεικνύει αυτή τη διαπίστωση. Αλλά και οι μικρότερες πόλεις με τα νέα συστήματα ηλεκτρονικής επιτήρησης, αλλά και τη κυρίαρχη πολεοδομία του παρελθόντος κατασκευάστηκαν και εντάχτηκαν καθεμιά με τον τρόπο της στο συγκεντρωτικό, ιεραρχικό μοντέλο οργάνωσης του κράτους και του κεφαλαίου.

Από αυτή την άποψη η καταστροφή, η αποδόμηση και η αποκέντρωση των πόλεων με την ανάδυση ενός νέου μοντέλου οργάνωσης της ζωής που θα στηρίζεται στις άμεσες σχέσεις και δράσεις μας είναι μία ακόμα προϋπόθεση για την απελευθέρωση μας, από τα δεσμά της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας. Η άμεση δημοκρατία και σε αυτή την περίπτωση είναι μία λειτουργία της συνολικής μας απελευθέρωσης, και όχι το απόλυτο όπλο στα χέρια μας. Η πλατεία συντάγματος και οι άλλες πλατείες λειτουργούν ως ένα μεγάλο σχολείο στην προσπάθεια αυτή, σε καμία περίπτωση δεν τη θεωρούμε όμως τον ύστατο στόχο. Είναι η αρχή του δρόμου και όχι το τέλος.

Επομένως η άμεση δημοκρατία δεν μπορεί να διαχωρίζεται προταγματικά από την ταξικότητα του αγώνα μας. Σε έναν κόσμο με αφεντικά και εργάτες, κυρίαρχους και κυριαρχούμενους, στα πλαίσια ενός κοινωνικού-οικονομικού συστήματος, που βασίζεται στην ιεραρχική κατανομή ατόμων, ρόλων, πόρων κλπ σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής ζωής, παραγωγή, αναπαραγωγή, επικοινωνία, πολιτική, εκπαίδευση, οικογένεια κλπ η άμεση δημοκρατία θα λειτουργήσει απλά ως μία ακόμα προσπάθεια ενσωμάτωσης μας στα γρανάζια της μηχανής τους. Ένα δέμα με σκατά δεν κρίνεται από το χρυσαφένιο περιτύλιγμα του, αλλά και από το περιεχόμενο του.

Για μας η κοινωνική απελευθέρωση περνάει μέσα από τη συνολική υπέρβαση κάθε ιεραρχικά δομημένου θεσμού, σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας μας. Η δημιουργία νέων αντιιεραρχικών θεσμών, που θα διευθύνονται από τα μέλη τους, στη βάση της αλληλεγγύης, της άμεσης δράσης και της αυτοοργάνωσης, και θα στοχεύουν στην παροχή όλων των αγαθών και των πόρων για την ικανοποίηση των επιθυμιών κάθε συντρόφου μας, και τον αυτόνομο προσδιορισμό της ζωής και της προσωπικότητας του αποτελούν τα υλικά της οικοδόμησης της νέας ζωής. Κάθε λόγος που προέρχεται από το στόμα των κυρίαρχων που δεν αμφισβητεί τις σχέσεις εκμετάλλευσης και κυριαρχίας, περί άμεσης δημοκρατίας στοχεύει μόνο σε ένα νέο χρύσωμα του χαπιού μας.

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΝΤΙΙΕΡΑΡΧΙΚΩΝ ΔΟΜΩΝ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

 

Posted in Αυτοοργάνωση, Θέσεις | Leave a comment

Νέο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι ΛιούλιΑκες

Διήμερο εκδηλώσεων
στο νέο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι ΛιούλΑκες
Σπύρου Λαναρά 12

Σάββατο 16 /7

19.30 Προβολή ταινίας: Zanon, το εργοστάσιο χωρίς αφεντικά
20.30 Συζήτηση εργαζόμενων/ ανέργων με θέμα: Η [αυτο]οργάνωση των αγώνων μας, ενάντια σε αφεντικά, κράτος και εργατοπατέρες.
Συμμετέχουν Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων Θεσνικης, Cafe La Rage, εργαζόμενοι Νάουσας.
22.30 Βίος ρεμπέτικος και αλήτης. Μουσικό ταξίδι στους δρόμους της αλητείας

Κυριακή 17 /7

συντροφική ψησταριά μετά το μεσημέρι

Posted in Δράσεις | Leave a comment

ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ

11 Μάη 2011 μία ακόμα απόπειρα πολιτικής δολοφονίας. Στην απεργιακή συγκέντρωση της Αθήνας ενάντια στα αντικοινωνικά μέτρα, που επιβάλλουν κράτος-ΔΝΤ και  αφεντικά, οι μονάδες καταστολής των νταβαντζήδων του πολίτη σε μία προσπάθεια να τρομοκρατήσουν κάθε αντίσταση περικυκλώνουν τη διαδήλωση.

Λίγο μετά το σύνταγμα, τα ΜΑΤ – οι πραίτορες του Έπαρχου της Αυτοκρατορίας Γ. Παπανδρέου – επιτίθενται σχεδιασμένα και οργανωμένα με δολοφονική λύσσα, στα μπλοκ των συνελεύσεων γειτονιάς, των σωματείων βάσης, των εργατικών συλλογικοτήτων, της συνέλευσης αναρχικών και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Δολοφονικά χτυπήματα με κλωτσιές, ανάποδα γκλομπ και ασπίδες,  τόνοι χημικών, χειροβομβίδες κρότου λάμψης, συλλήψεις, αιμόφυρτοι και τραυματισμένοι διαδηλωτές συνθέτουν το σκηνικό.

Από την δολοφονική επίθεση τραυματίζεται θανάσιμα ο Γιάννης Κ. από το μπλοκ της Συνέλευσης Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης/Πατησίων. Μεταφέρεται σε οριακή κατάσταση, για την ίδια του τη ζωή, στο Γ.Ν. Νίκαιας με εσωτερική αιμορραγία στο κεφάλι, χειρουργείται άμεσα και νοσηλεύεται στην εντατική, σε προθανάτια κατάσταση

Είναι προφανές ότι η επίθεση στα μπλοκ της αυτοοργάνωσης, της αντιιεραρχίας, των ταξικών και κοινωνικών αντιστάσεων έχει στόχο να τρομοκρατήσει, να καταστείλει, να παραδειγματίσει και να καταπνίξει κάθε ακηδεμόνευτη φωνή και πρακτική, η οποία κινείται συλλογικά, οργανωμένα και αδιαμεσολάβητα ενάντια στους σχεδιασμούς του κράτους και του κεφαλαίου, πέρα από τους πατερούληδες του έθνους- κομματικούς ηγετίσκους, γραφειοκράτες συνδικαλιστές, δημοσιοκάφρους, σοφούς και λοιπά σκουπίδια της μετα-μνημονίου εποχής. Η αστυνομία μετατρέπεται σε οδηγό, καθοδηγητή, και πρωτοπόρο της νέας χούντας.
Η τρομοκρατία των μηχανισμών καταστολής είναι κομμάτι ενός επιτελικού σχεδιασμού για την ισοπέδωση των λαϊκών στρωμάτων, των αντιστάσεων και της κοινωνικής δημιουργίας. Σε αυτό το σχεδιασμό καθένας πρέπει να πάρει θέση. Ή με τη ΧΟΥΝΤΑ του συνασπισμού ΔΝΤ-κράτους-αφεντικών ή με την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Ενάντια στη τρομοκρατία και την καταστολή προτάσσουμε την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη. Μέσα από τα σωματεία βάσης, τις συνελεύσεις γειτονιάς, τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους δημιουργίας και αντίστασης, τις άγριες απεργίες δε αποδεχόμαστε ως όρο ζωής τις συνθήκες υποταγής που θέλουν να επιβάλλουν κράτος, κεφάλαιο, κόμματα, ΜΜΕ και καθεστωτικά συνδικάτα.

Δεν συναινούμε, δεν συνδιαλεγόμαστε, με τους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ μας.
Δεν πειθαρχούμε στους γδάρτες των ονείρων μας.
Είμαστε στο πλευρό του Γιάννη και όλων των τραυματισμένων διαδηλωτών.
Άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων της απεργιακής διαδήλωσης της 11 Μάη
Έξω οι πραίτορες της δικτατορίας από την πόλη της Νάουσας.
Κάθε εκπρόσωπος της δημοψηφισματικής χούντας είναι ανεπιθύμητος στην πόλης μας.
Η αηδία και η οργή μας θα γίνει σκιά σε κάθε βήμα σας.
Όλοι στο δρόμο ενάντια σε κράτος-ΔΝΤ κι αφεντικά για μια κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης.

Ανυποχώρητος αγώνας για ΖΩΗ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Posted in Αλληλεγγύη, Καταστολή | Leave a comment

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΑΡΗ ΣΕΙΡΗΝΙΔΗ

«Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε

Όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος…»

Την Τετάρτη 9 Μαρτίου ξεκίνησε η εκδίκαση μιας υπόθεσης, που ενώ διαφημίστηκε από τα καθεστωτικά μέσα πληροφόρησης ως «επίτευγμα του DNA», θέτει σε σοβαρή αμφισβήτηση τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούν την επιστήμη οι αστυνομικές και δικαστικές αρχές.

Η ιστορία του προφυλακισμένου συντρόφου μοιάζει με προπομπό ενός εφιαλτικού κατασταλτικού μηχανισμού της αστικής κοινωνίας, όπου μια έκθεση εργαστηριακής πραγματογνωμοσύνης επαρκεί για να στείλει κάποιον στη φυλακή, χωρίς να λαμβάνεται υπ’όψιν κανένα άλλο στοιχείο, στα πλαίσια της μακρόχρονης παράδοσης της αστυνομικής σκευωρίας. Συνελήφθη αρχικά στις 3 Μαΐου 2010 για ληστεία σε πολυκατάστημα, ενώ στη συνέχεια, εφόσον τα στοιχεία που προέκυπταν από την προανάκριση δεν τον συνέδεαν επουδενί με το συμβάν, θεωρήθηκε πολύ βολικό από τις αρχές να ανασκευάσουν την κατηγορία, χρεώνοντάς τον με την αυτουργία του πυροβολισμού κατά κλούβας των ματ, που είχε λάβει χώρα τον Ιούλιο του 2009 από άγνωστο δράστη, με μοναδικό ενοχοποιητικό στοιχείο την ταυτοποίηση του DNA του με αντίστοιχο βιολογικό υλικό που βρέθηκε σε χειρουργική μάσκα, η οποία και «ανακαλύφθηκε» στον ευρύτερο χώρο του περιστατικού.

Το ότι μετέπειτα περιγραφές μαρτύρων υποδεικνύουν ένα εντελώς διαφορετικό άτομο, καθώς δε συμπίπτουν με το σωματότυπο του συντρόφου, και το γεγονός ότι η ταυτοποίηση βιολογικού υλικού μέσω της χρήσης DNA έχει αναγνωριστεί επιστημονικά και νομικά ως αρκούντως αναξιόπιστη ιατροδικαστική μέθοδος σήμανσης, καταδεικνύουν το σαθρό και το διάτρητο του κατηγορητηρίου, το οποίο και συντάχθηκε στα πλαίσια της ιδεολογικής στοχοποίησης κοινωνικών αγωνιστών και της κατασκευής ενόχων που απεργάζεται η κρατική εξουσία.

Σε μέρες που στα σπλάχνα της κοινωνίας κυοφορείται μια διογκούμενη άρνηση προς την καθημερινή λεηλασία της ζωής και της αξιοπρέπειας,

σε μέρες που γιγαντώνεται η αμφισβήτηση προς όλα τα «άνωθεν» υπεσχημένα,

σε μέρες που η κοινωνική έκρηξη έχει αρχίσει ήδη να πυροδοτείται,

οι εξουσιαστικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί απαντούν με ένα ανελέητο κυνηγητό όσων επιμένουν να αγωνίζονται και να δραστηριοποιούνται στον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο, με σκοπό την καθυπόταξη και την κοινωνική και πολιτική εξόντωση των ανυπάκουων στρωμάτων και την εδραίωση κλίματος εκφοβισμού, μέσω της εντατικής απειλής της ποινικής ομηρίας.

Και στην περίπτωση του Άρη Σειρηνίδη η φρικωδία αυτών των ανθρωποδιώξεων έχει περάσει σε άλλες διαστάσεις, καθώς η τυχόν καταδίκη του με μοναδικό τεκμήριο τη σύγκριση γενετικού υλικού θα εγκαινιάσει ένα ανεξέλεγκτο σενάριο «γονιδιακής καταστολής», κατά το οποίο όλοι μας θα είμαστε δυνητικά ένοχοι, έρμαια της αυθεντίας της επιστήμης και της τεχνολογίας, οι οποίες για ακόμη μια φορά θα αποδειχθούν στρατευμένοι σύμμαχοι του κρατικού μηχανισμού.

«Αν είναι, λοιπόν, κάτι που δίνει υπόσταση στο κατηγορητήριο[αυτό είναι] η πολιτική γενετική μου ύλη, η παρουσία μου σε εκείνη την πλευρά του οδοφράγματος που ορίζει η ταξική μου θέση και συνείδηση, ενάντια στην καπιταλιστική κυριαρχία και την κρατική τρομοκρατία….…Αυτό λοιπόν το πολιτικό DNA, το δικό μου και όλων όσοι κοινωνικοποιήθηκαν πολιτικά στα ίδια συμφραζόμενα και εξακολουθούν να ορίζουν τον εαυτό τους μέσα από την πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση, είναι εν τέλει το ουσιαστικό επίδικο σε αυτή τη δίκη..» Άρης Σειρηνίδης, 10/02/2011.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ

ΑΡΗ ΣΕΙΡΗΝΙΔΗ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

 

Posted in Αλληλεγγύη | Leave a comment

Νίκη στους 300 μετανάστες εργάτες απεργούς πείνας από 25/1

Τους καταστρέψαμε τις κοινωνίες με έξυπνες βόμβες. Στο όνομα της “δημοκρατίας” και της “ελευθερίας” τους καταδικάσαμε στην νεοφιλελεύθερη ανασυγκρότηση των χωρών τους. Τους αναγκάσαμε να ξεριζώσουν από τις ζωές τους φίλους, αδερφούς, σπουδές, δουλειές για να πάρουν το δρόμο της μετανάστευσης και της προσφυγιάς. Πέρασαν τα σύνορα του “πολιτισμένου” κόσμου μας κρυμμένοι σε φορτηγά, μέσα από ναρκοπέδια και μπλόκα. Τους εντάξαμε στις μηχανές μας με μεροκάματα πείνας, χωρίς ιατρική φροντίδα, χωρίς σχολεία και χαρτιά. Τους καταδικάσαμε δεύτερη φορά σε μια ζωή χωρίς αξιοπρέπεια, να ζουν σαν κυνηγημένες σκιές στη φυλακή του περιθωρίου της ευμάρειας μας. Οι μετανάστες, τα σκουπίδια της “δημοκρατίας”, τα κατακάθια της ελευθερίας των αγορών, οι αποδιοπομπαίοι τράγοι μίας κοινωνίας ανθρώπων “όλων εναντίον όλων”.

300 από αυτούς ξεκίνησαν από 25/1 τον ύστατο αγώνα για ζωή και αξιοπρέπεια, απεργία πείνας- και δίψας εσχάτως-, δίνοντας στο σαπισμένο κόσμο μας μαθήματα ελευθερίας. Απαξίωσαν τη φρικτή επιβίωση, το μόνο αγαθό που είχε να τους προσφέρει απλόχερα η καλή μητερούλα “ανεπτυγμένη δύση”, για τη ζωή – που η ίδια τους στέρησε για να κορέσει την ιμπεριαλιστική της πείνα- θυσιάζοντας την ίδια τους τη ζωή.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στο γενναίο αγώνα των αδερφών μας για ελευθερία. Δεν αναγνωρίζουμε σε κράτος και αφεντικά το ρόλο του σωτήριου μεσολαβητή για την απονομή ή όχι δικαιωμάτων και ελευθεριών. Η κρατική βία – οικονομική, εργασιακή, φορολογική, εκπαιδευτική, κλπ- μπήγει τα πυρωμένα της νύχια αδιάκριτα στις ζωές μεταναστών και ντόπιων, διαιρώντας τα πρόβατα σε άσπρα και μαύρα για την εδραίωση και τη ανακύκλωση της κυριαρχίας. Μετανάστες, εργαζόμενοι, φοιτητές, αγρότες, φυλακισμένοι, οι εξεγερμένοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, είμαστε τα σκουπίδια της γιγάντιας χωματερής των κρατών και των κεφαλαίων.

Στο πρόσωπο κάθε εργάτη-μετανάστη καθρεφτίζεται η άγρια εκμετάλλευση όλων των εργαζομένων (χωρίς ασφάλιση και υγεία, χωρίς συνδικαλιστικές “ελευθερίες”, με εξευτελιστικούς όρους εργασίας). Οι εργάτες μετανάστες είμαστε εμείς. Καμία ανθρώπινη ζωή δε χωρεί αξιολογικές εκπτώσεις. Στο πρόσωπο κάθε “παράνομου” μετανάστη διώκεται ως παράνομη η ελεύθερη σκέψη, ο ελεύθερος λόγος, και η ελεύθερη πράξη καθενός από εμάς.

Στον κοινωνικό και κρατικό αυτοματισμό απαντάμε με την άμεση δράση μας, χωρίς μεσολαβητές και ειδικούς, χωρίς κηδεμόνες και καθοδηγητές. Οι 300 αγωνιστές μετανάστες δείχνουν το δρόμο για την ελευθερία. Ο λόγος και οι πράξεις τους διδάσκουν και εμπνέουν κάθε μας βήμα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και ιεραρχία.

 

Καμιά ζωή δεν είναι λαθραία.

Αδιαμεσολάβητος Αγώνας για Ζωή και Ελευθερία.

Κανένας μόνος του απέναντι στο Κράτος.

Ήδη τις ώρες που αραδιάζονται αυτές οι γραμμές 98 απεργοί πείνας βρίσκονται στα νοσοκομεία Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Οι βιολογικές τους δυνάμεις εξαντλούνται: “Σύμφωνα με τους θεράποντες γιατρούς, η νοσοκομειακή περίθαλψη είναι απαραίτητη ώστε οι εν λόγω απεργοί πείνας να μην υποστούν οξεία νεφρική ανεπάρκεια. Επίσης, οι απεργοί πείνας υποφέρουν από καρδιακές αρρυθμίες, αφυδάτωση κι εξάντληση.” Πηγή: http://hungerstrike300.espivblogs.net

 

ΑΓΑΝΤΑ

για τη ζωή και την ελευθερία

Posted in Αλληλεγγύη, Δράσεις, Θέσεις, Μετανάστες | Leave a comment

Πέρα από το κράτος και το κεφάλαιο. Θέσεις για ένα νέο σύστημα αυτοοργάνωσης της υγείας.

Η υγεία, το υγιές σώμα των μελών μίας κοινότητας βρίσκεται στο επίκεντρο της περίθαλψης ή του συστήματος “δημόσιας” υγείας. Στις κοινωνίες όπου κράτος, κεφάλαιο και θέαμα καθορίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις το σώμα παράγεται και
αναπαράγεται ως ένα κομμάτι της μηχανής, που οφείλει να προσαρμόζεται ελαστικά στις ορέξεις των οικονομικών και πολιτικών αφεντάδων, με στόχο την αύξηση της υπακοής, της παραγωγικότητας και της κατανάλωσης. Το σώμα μας είναι εμπόρευμα και εργαλείο, πουλιέται και αγοράζεται στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, ψωνίζεται στις αρένες των ολιγαρχικών δημοκρατικών συστημάτων ως υπήκοος/πελάτης του βουλευτή και του κόμματος. Το σώμα ψωνίζει λάιφ στάιλ και
μόδα στα εμπορικά κέντρα, καταναλώνει τόνους “πλαστικοποιημένων” τροφών στα φαστφουντάδικα και τα σούπερμαρκετ, αναπνέει διοξείδιο του άνθρακα στις φυλακές των μητροπόλεων, σβήνει τη δίψα του με το μολυσμένο από τα απόβλητα
και τα λιπάσματα νερό. Το σώμα γίνεται εικόνα, πλαστική ονείρωξη στα τηλεοπτικά σκουπίδια της TV. Δένεται στην ουρά των τραπεζικών πιστώσεων και του άγχους, στο άρμα ενός ατελείωτου κυνηγιού για καριέρα, χρήμα, ομορφιά, κατανάλωση και
θέαμα.

Το σώμα του σύγχρονου ανθρώπου δεν είναι άρρωστο όταν φτάνει στο κατώφλι του νοσοκομείου, αλλά ως μέρος μίας άρρωστης κοινωνίας παράγει και αναπαράγει την αρρώστια.

Για μας το Κράτος δεν υπήρξε ποτέ κοινωνικό. Σε μία συγκεκριμένη φάση της εξέλιξης του αποτέλεσε το μηχανισμό μεσολάβησης, που εξασφάλισε τη συνέχεια της παραγωγικής λειτουργίας του ατόμου ως εξαρτήματος της μηχανής στο
εργοστάσιο, τη συνέχεια και την αύξηση της κατανάλωσης του, τη συγκέντρωση πληθυσμών στις μεγάλες μητροπόλεις με σκοπό τη διάλυση των σχέσεων αλληλεγγύης της κοινότητας και τον αποτελεσματικότερο έλεγχο τους. Παράλληλα το Κράτος φρόντισε για την εκπαίδευση του ατόμου στην υπακοή των ανωτέρων αξιών (έθνους, δημοψηφισματικής ολιγαρχίας κλπ), την απογύμνωση του ατομικού και κοινωνικού σώματος από όλες εκείνες τις ιδιότητες που εξασφάλιζαν την αυτονομία στην καθημερινή του ζωή, και τελικά την αποικιοποίηση του μέσω της μετατροπής όλων των σχέσεων σε εμπόρευμα και πληροφορία, και της οργανωμένης επιτήρηση τους με σκοπό την αύξηση της παραγωγικότητας τους.

Στο πλαίσιο αυτό τα περιβόητα εθνικά συστήματα υγείας διαμορφώθηκαν ως εργοστάσια επισκευής και επαναλειτουργίας των σωμάτων των κυριαρχούμενων με σκοπό τη γρήγορη επαναπροώθηση τους στην αλυσίδα της παραγωγής, της κατανάλωσης και του θεάματος. Επομένως η έννοια της “δημόσιας” κρατικής υγείας είναι συνδεδεμένη με την παροχή περίθαλψης στο ήδη άρρωστο σώμα. Ο κυρίαρχος λόγος – κράτους και κεφαλαίου – κρύβει εντέχνως το γεγονός ότι η υγεία του ανθρώπινου σώματος εξαρτάται από τις κοινωνικές του σχέσεις. Οι σχέσεις παραγωγής, κατανάλωσης, διατροφής, γενικότερα τρόπου ζωής, η σχέση με την άσκηση, τη φύση, τη μόλυνση της, το φαρμακολογικό και διατροφικό ντοπάρισμα του σώματος, κλπ προσδιορίζουν το “υγιές” σώμα του ατόμου. Από αυτή την άποψη είναι οξύμωρο να μιλάμε για κοινωνική πολιτική, και “δημόσια” υγεία στην περιφέρεια ενός κράτους, στην περίπτωση μας του ελληνικού, όταν παράγει δις τόνους καυσαερίων στα εργοστάσια του λιγνίτη, όταν βασίζει την αγροτική παραγωγή στις μονοκαλλιέργειες, στη χρήση λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων και τη γενετική τροποποίηση, όταν καταδικάζει τους υπηκόους του σε συγκέντρωση στις άθλιες τσιμεντουπόλεις των μεγάλων μητροπολιτικών κέντρων, όταν μετατρέπει τα σώματα των υπηκόων σε πειραματόζωα των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών, κλπ. Από την άλλη πλευρά είναι υποκριτικά υποτακτική η προάσπιση της κρατικής υγείας από τα κόμματα του σοσιαλ-φιλελευθερισμού αλλά και μεγάλου κομματιού της παραδοσιακής αριστεράς, που ως στόχο έχει την αύξηση της
παραγωγικότητας των υπηκόων, μέσω της “θεραπείας” των ασθενειών που το ίδιο παράγει. Σύγχρονες ασθένειες όπως η παχυσαρκία, το άγχος, ο διαβήτης κλπ, συνδέονται με ένα συνασπισμό κυριαρχικών θεσμών (πολυεθνικές διατροφής, φαρμάκου, οργανισμοί υγείας, συμφωνιών μεταξύ κρατών κλπ) που ενσωματώνουν τα άτομα στις μηχανές της κερδοσκοπίας τους. Ακόμα και τα υποδείγματα των “κοινωνικών” κρατών του βορρά δεν μπορούν να είναι πρότυπα “κοινωνικότητας” αν λάβει κανείς υπόψιν του τη εξαγωγή των σκουπιδιών και των ενεργειακών τους αποβλήτων, την εκμετάλλευση
εργασίας, την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος των υπηκόων των χωρών του Νότου, του Τρίτου Κόσμου, και πρόσφατα της Ανατολής κλπ.

Για μας η υγεία του σώματος είναι το αποτέλεσμα των δυναμικών σχέσεων που αναπτύσσονται σε τέσσερις άξονες εξουσίας – σχέσεων δηλαδή δύναμης ανάμεσα σε κυρίαρχους και κυριαρχούμενους:
1. οι σχέσεις του σώματος με τη φύση και την κοινωνία. Σε μία κοινωνία όπου η φύση έχει καταντήσει το μεγάλο εργαστήριο των πειραματισμών των εταιρειών βιοτεχνολογίας, και βιοκαυσίμων.Όπου η περίτεχνη συνεξέλιξη των ειδών μετατράπηκε σε πατέντες και δικαιώματα χρήσης. Όπου οι φαρμακοβιομηχανίες αποτελούν κομμάτι της αλυσίδας της υποτέλειας μας, όπου οι άνθρωπος ζει για να εργάζεται και να καταναλώνει σε εξοντωτικούς ρυθμούς μέσα σε άξενα, αφύσικα και αφιλόξενα περιβάλλοντα, είναι λογικό το ασθενές σώμα να θεωρείται δυσλειτουργικό και απόβλητο από την αλυσίδα της παραγωγής, της κατανάλωσης και του θεάματος. Το σώμα είναι παραγωγός, καταναλωτής, θεατής υποκλινόμενο μπροστά στο σώμα του Κυρίαρχου, δεμένο πισθάγκωνα στη μεγάλη μηχανή της κυριαρχίας κράτους κεφαλαίου μμε.
2. Οι μεγάλες βιομηχανίες του φαρμάκου, των ιατρικών εξοπλισμών, της έρευνας, των επιχειρήσεων ιατρικής κάλυψης αλλά φυσικά και της ασφάλισης. Το σώμα είναι καταναλωτής των υπηρεσιών και των προϊόντων “υγείας”.
3. Τα κράτη η διοίκηση και η γραφειοκρατία που στραγγαλίζουν την υγεία με σκοπό τη δημιουργία ενός πειθήνιου σώματος, διαμορφώνοντας έναν τεράστιο δυσκίνητο και δαπανηρό σύστημα “υγείας” πολύ μακριά από τις ανάγκες μας. Η δημιουργία
των ελίτ των ειδικών στα υπουργεία και τα πανεπιστήμια, στα ινστιτούτα και τα κέντρα ερευνών που κυριολεκτικά χαράσσουν πάνω μας τις γραμμές της ανεπάρκειας τους, αφού για αυτούς είμαστε ο αριθμός της κοινωνικής μας ασφάλισης. Το σώμα είναι υπήκοος – πολίτης εκλογέας, μακριά από τα κέντρα αποφάσεων της καθημερινής ζωής του.
4. οι σχέσεις εργαζόμενων – ιατρών, νοσοκόμων, λοιπού προσωπικού – με τον ασθενή, όπου το σώμα παραδίδεται αμαχητί στο νοσο-εργοστάσιο ως εργαλείο, ως μηχάνημα προς επισκευή. Το τέλος του ανθρώπου η άνοδος του ειδικού με την άσπρη ποδιά, το άτομο εξάρτημα και πόνος, το σώμα πρώτη ύλη στα γρανάζια της ιατρικής εξουσίας.

Ο πόλεμος για την υγεία.
Για μας η υπεράσπιση της ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ αρνείται τα τέσσερα επίπεδα της κυριαρχίας πάνω στο σώμα. Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ χτίζεται στη φυγή και η ρήξη με τις σχέσεις εξουσίας στα τέσσερα αυτά επίπεδα. Είναι ένα αντάρτικο κοινωνικής
δημιουργίας ενάντια στους κυρίαρχους, που στοχεύει στη σύνδεση των αντιστάσεων μας μέσα από άμεσες δράσεις, χωρίς τη διαμεσολάβηση κράτους, κεφαλαίου και λοιπών ιεραρχικών/εκμεταλλευτικών θεσμών, με στόχο την απελευθέρωση του
συνόλου των καθημερινών μας σχέσεων για τη δημιουργία αυτόνομων χώρων υγείας που στηρίζονται στις αξίες της αλληλεγγύης, της αμοιβαίας βοήθειας, της αυτοοργάνωσης και της αξιοπρέπειας. Ο δρόμος του αυτόνομου προσδιορισμού του
δημόσιου χώρου της υγείας, πέρα από τους θεσμούς κυριαρχίας περνά μέσα από:

– την άρνηση πληρωμής εισιτηρίων ή εξετάσεων. Η άρνηση πληρωμής στηρίζει τη θέση του ασθενή μπρος στην μηχανή του καπιταλισμού, γενικεύοντας το κίνημα της ανυπακοής. Κατά τη γνώμη μας η άρνηση πληρωμών δεν φτάνει αφού οι μηχανισμοί της κυριαρχίας: μμε, δικαστήρια, αστυνομία, κόμματα κλπ μπορούν να ρυθμίσουν με ποικίλους τρόπους το κύμα της ανυπακοής, διατάσσοντας τις δυνάμεις σε νέο σημείο ισορροπίας πάντα σε βάρος των κυριαρχούμενων. Η
άρνηση πληρωμής οφείλει να συνοδεύεται σε ένα δεύτερο επίπεδο με
– τη δημιουργία συνελεύσεων με σκοπό την αυτόνομη οργάνωση κάθε χώρου δημόσιας υγείας, στις οποίες γιατροί, εργαζόμενοι, πολίτες, ασθενείς θα συναποφασίζουν για όλα τα ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία, την
εξασφάλιση πρώτων υλών, τη συντήρηση των εξοπλισμών, την παραγωγή φαρμάκων και εξοπλισμού μέσω του συντονισμού γιατρών- φαρμακοποιών – τεχνικών, αγροτών κλπ. Το φάρμακο είναι ένα αγαθό στο οποίο μπορούν να συναντηθούν ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις με σκοπό την υπέρβαση των σχέσεων εξάρτησης από κράτος και πολυεθνικές, την επανασύνδεση των τοπικών κοινωνιών με τη φύση.
– Η εξασφάλιση υλικών και υποδομών περνά μέσα από την κοινωνική απαλλοτρίωση/ κατάληψη κάθε κτιρίου ιδιωτικής ασφάλισης, κλινικών κλπ και τη μετατροπή τους σε κέντρα υγείας, ειδικών κλινικών, κλπ που θα αποτελέσουν τα κομμάτια ενός ευρύτερου αυτοδιευθυνόμενου συστήματος υγείας.
– Αυτές οι μονάδες υγείας (νοσοκομεία, κέντρα υγείας, ιατρεία της ευρύτερης περιοχής της Κεντρικής Μακεδονίας μπορούν να συντονιστούν σε ένα “ομόσπονδο” σύστημα υγείας, στη βάση της αυτοδιεύθυνσης εργαζόμενων, πολιτών και ασθενών.
– Στα κέντρα υγείας, τα νοσοκομεία κλπ προκειμένου να ξεπεραστεί η σχέση διεύθυνσης/ εκτέλεσης, που μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνικές αντιθέσεις και εκμετάλλευση είναι απαραίτητο κάποιες μέρες την εβδομάδα οι γιατροί, το νοσηλευτικό και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι να ακολουθούν την κυκλική εργασία
– Τέλος η τοπική κοινωνία οφείλει να δημιουργήσει εκείνες τις δομές εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα για τη παραγωγή ιατρών επιστημόνων, έρευνας, και φάρμακου με σκοπό την ολιστική αντιμετώπιση της υγείας, ως κοινωνικού αγαθού και σχέσης. Ο στόχος αυτός συνδέεται με τη δημιουργία ενός πλεονάζοντος προσωπικού υγείας ώστε να αυξηθεί η ποσότητα και η ποιότητα
των παρεχόμενων υπηρεσιών, και να μειωθούν οι ώρες εργασίας των εργαζόμενων κλπ

ΟΥΤΕ ΚΡΑΤΟΣ ΟΥΤΕ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Posted in Θέσεις, Υγεία | Leave a comment

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΑΣ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ.

Ἡ ἐξουσία εἶναι τῆς Ἱστορίας ἡ εὐκοιλιότητα.
– Στὸ χωριό μου τὴ λένε γλεντοκώλα.
[Νεολιθικὴ νυχτωδία στὴν Κρονστάνδη/ Ν. Καρούζος]

Μετά την εποχή των παχιών αγελάδων του καπιταλισμού, όπου οι εργαζόμενοι υποθήκευσαν τις ζωές τους στις τράπεζες, το κράτος και τα ΜΜΕ, συμμετέχοντας στην κατασκευή των χρυσών τους αλυσίδων, ήρθε η εποχή της κρίσης. Δανεισμός, εξατομίκευση, υπερκαταναλωτισμός, μικροαστικοποίηση των εργαζόμενων, ευμάρεια, πίστη στον καπιταλιστικό παράδεισο, εμπιστοσύνη στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία, συμμετοχή στην αναπαραγωγή των πλαστικών αξιών της τηλεόρασης και των ειδώλων, life-style, είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας που σιγά σιγά καταρρέει. Όλα όσα υποσχέθηκαν οι επιχειρηματίες, οι πολιτικοί, και οι δημοσιοκάφροι νταβαντζήδες των ζωών μας, καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι μπροστά στην οικονομική κρίση. Και μαζί τους καταρρέουν οι μύθοι της Μεγάλης Ελλάδας, της Ευρώπης των ευκαιριών, των Ολυμπιακών Αγώνων, της ανάπτυξης και της ευημερίας.

Προσπαθούν στο όνομα της Ελλάδας και των μεγάλων ιδεών να μας πείσουν ότι αυτή τη μάχη πρέπει να τη δώσουμε από κοινού. Αφεντικά και εργάτες, πολιτικοί και υπήκοοι, καναλάρχες και τηλεόπληκτοι να συμπαραταχθούμε απέναντι στον κοινό εχθρό. Εμείς όμως γνωρίζουμε ότι η κρίση είναι για τα αφεντικά ευκαιρία για συγκέντρωση δύναμης σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Ο πόλεμος που ξεκίνησαν είναι παγκόσμιος και κάθε πόλεμος είναι ταξικός-κοινωνικός. Στη μία πλευρά βρίσκονται κράτος-κεφάλαιο και Μμε κα στην άλλη οι μισθωτοί σκλάβοι, οι εκμεταλλευόμενοι, οι κοινωνικά κυριαρχούμενοι. Τα μέτρα που παίρνουν οι παγκόσμιοι δικτάτορες του ΔΝΤ, έχουν ως στόχο την αύξηση της εκμετάλλευσης μας (γενίκευση των επισφαλών/ελαστικών σχέσεων εργασίας, μειώσεις αποδοχών, αλλαγές στο ασφαλιστικό κλπ) την παράδοση στις κερδοσκοπικές ορέξεις του κεφαλαίου και άλλων τομέων της κοινωνικής ζωής (παιδεία, υγεία, ασφάλιση κλπ), την αύξηση των μηχανισμών καταστολής των εξεγέρσεων μας (αύξηση των στρατιωτικών/αστυνομικών δαπανών, αντιτρομοκρατική θωράκιση κρατών και παγκόσμιων μηχανισμών καταστολής, κάμερες, μηχανισμοί επιτήρησης κλπ) την συγκέντρωση των εξουσιών του κράτους στην κορυφή (σχέδιο καλλικράτης στο ελλαδιστάν, ). Όλα τα μνημόνια, όλες οι συμφωνίες, ανάμεσα σε Τράπεζες, κράτος, ΔΝΤ, ΕΕ έχουν ένα και μόνο αποτέλεσμα: εξαθλίωση για τους εργαζόμενους κέρδη για τα αφεντικά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Οι υπερεθνικοί μας νταβατζήδες έχουν σύμμαχους τον κρατικό-κομματικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Η γραφειοκρατική συνδικαλιστική ολιγαρχία απαντά με μισόλογα και μονοήμερες απεργίες στον ολοκληρωτικό πόλεμο του κράτους και του κεφαλαίου. Οι γραφειοκράτες μακριά από τους εργαζόμενους, κλεισμένοι στα κομματικά και συνδικαλιστικά τους γραφεία, αποφασίζουν, σχεδιάζουν, υλοποιούν το ξέσκισμα των ζωών μας. Κάνουν πλάτες στα αφεντικά και τους πολιτικούς τους καθοδηγητές, ξεπουλώντας τις ζωές μας για μία θέση στο κόμμα, τη βουλή, τον μηχανισμό κυριαρχίας.

Κι ΕΣΥ; που είσαι ΕΣΥ; χρόνια τώρα παζαρεύεις το χρόνο σου, την καθημερινή σου ζωή: σε μία τράπεζα για ένα δάνειο, σε ένα πολιτικό γραφείο για μία θέση, στην ουρά του ΟΑΕΔ για ένα επίδομα, στο νοσοκομείο λαδώνοντας τον μεγαλογιατρό, στο σχολείο-εργοστάσιο πληρώνοντας πολλά σε φροντιστήρια για τις 16 ώρες υποταγής του παιδιού σου, στον εργοστασιάρχη-πατερούλη για να σου πιει κι άλλο αίμα, μέχρι τη σύνταξη, μέχρι το θάνατο, τον καθημερινό σου θάνατο.

Κι ΕΣΥ; που είσαι ΕΣΥ; ως πότε θα ανέχεσαι το αφεντικό να σε κλείνει στα ψυγεία, τον πολιτικό και συνδικαλιστικό αντιπρόσωπο να μιλάει στο όνομα σου, τον ειδικό να απαγγέλει την καταδίκη σου από το δελτίο των “ειδήσεων” στις 8. Ως πότε θα πουλάς τον εαυτό σου, θα υποθηκεύεις τη ζωή σου: στον νταβατζή και βιαστή σου.

Κι ΕΜΕΙΣ; ΕΜΕΙΣ είμαστε ΕΣΥ. Στη γειτονιά, το εργοστάσιο, το σχολείο, το σουπερμάρκετ, το δρόμο. Εκεί συναντιόμαστε κάθε μέρα, είμαστε δίπλα ο ένας στον άλλον. Εκεί παράγουμε, δημιουργούμε, μοιραζόμαστε το πόστο, την κούραση, τις αγωνίες για τη ζωή. Συμπολίτη, συνάδελφε, συμμαθητή, στον πόλεμο που κήρυξαν τα αφεντικά υπάρχουν δύο δρόμοι: ο δρόμος της υποταγής και της δια βίου δουλείας και ο δρόμος της ανυπακοής και της σύγκρουσης. Δεν είμαστε σωτήρες ούτε φιλοδοξούμε να γίνουμε οι νέοι ηγεμόνες σου. Σε καλούμε να πάρεις θέση και σου προτείνουμε:

– να μην αναγνωρίσουμε κανένα χρέος. Τον πλούτο τον παράγουμε εμείς και όχι οι τράπεζες, οι εργοστασιάρχες, το κράτος και οι πολιτικοί μας αντιπρόσωποι.

– Να βρεθούμε σε συνελεύσεις άμεσες και δημοκρατικές: στη γειτονιά, το εργοστάσιο, το σχολείο. Να φτιάξουμε τους δικούς μας θεσμούς χωρίς αφεντικά, χωρίς αντιπροσώπους, χωρίς γραφειοκρατίες, χωρίς ανώτερους και κατώτερους.
– Να φτιάξουμε εργατικές συνδικαλιστικές κινήσεις και σωματεία, που θα στηρίζονται στη άμεση δημοκρατική συμμετοχή και δράση των εργαζόμενων. Θα οργανώνουν γενικές απεργίες διαρκείας ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος.
– Να δημιουργήσουμε παραγωγικούς – πολιτιστικούς συνεταιρισμούς, όπου θα συναντιόμαστε όλοι μαζί ως παραγωγοί και δημιουργοί και όχι ως έμποροι και καταναλωτές. Να δημιουργήσουμε χώρους πολιτισμού, να κάνουμε τέχνη την καθημερινή μας ζωή χωρίς χορηγούς και χωρίς μεσάζοντες.
– Να καταλάβουμε και να απελευθερώσουμε χώρους παραγωγής, σχολεία, δημόσιους χώρους. Να αυτοδιαχειριστούμε τις ζωές μας, να σχεδιάσουμε, να αποφασίσουμε, να υλοποιήσουμε εκείνα τα παλιά όνειρα με τα οποία μεγαλώσαμε, όπου κάθε μέρα γεννιόταν ένα κόσμος ελευθερίας, ισότητας και δημοκρατίας.
– Να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον αλληλέγγυα, καλύπτοντας τις ανάγκες μας σε διατροφή, ένδυση και κατοικία αναγνωρίζοντας τα ως ανθρώπινα δικαιώματα πέρα και ενάντια στον αστικό νόμο της ιδιοκτησίας, ατομικής και κρατικής.
– Να γκρεμίσουμε κάθε σχέση εξουσίας, στην παραγωγή, την πολιτική, τον πολιτισμό, το σχολείο, τις σχέσεις ανάμεσα στα φύλα, τη φύση. Να απελευθερώσουμε κάθε ατομική και συλλογική διαφορά από την εκμετάλλευση και την κυριαρχία, δίνοντας ζωή στην πληθυντικότητα της ύπαρξης.
– Να αγκαλιάσουμε ο ένας τα όνειρα του άλλου, να φυσήξουμε πάνω στις αγωνίες μας, να μπολιάσουμε με αυτές τα όνειρα μας, να γίνουμε οι ποιητές της ζωής μας

Είμαστε σίγουροι ότι κάθε μας προσπάθεια θα βρει απέναντι της τον κυρίαρχο συνασπισμό εξουσίας. Πιέσεις από τα αφεντικά, απολύσεις, συλλήψεις και καταδίκες από το κράτος, κατασυκοφάντηση από τα ΜΜΕ τοπικά και εθνικά και διεθνή, είναι το μέλλον όσων επιλέξουν το δρόμο της σύγκρουσης μαζί τους. Η συγκρότηση απεργιακών ταμείων, θεσμών αλληλεγγύης, ομάδων πολιτοφυλακής, είναι μερικά από τα πρώτα μας βήματα για την υπεράσπιση της νέας ζωής.

Σ’ αυτή τη δύσκολη εποχή θα μετρηθούν οι άνθρωποι. Ο καπιταλισμός και ο κρατισμός απέτυχαν. Αυτό που δεν απέτυχε είναι η διαρκής αναζήτηση του ανθρώπου για αυτονομία και ελευθερία. Θα πολεμήσουμε με θεούς και δαίμονες, υπερασπιζόμενοι με λύσσα το δικαίωμα μας στο όνειρο και τη ζωή. Θα πειραματιστούμε, θα συγκρουστούμε, θα παίξουμε και θα τραγουδήσουμε ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΤΗΝ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Δεν είμαστε μόνοι.

Είμαστε Εμείς οι Ποιητές της Ζωής και αυτός είναι ο ΔΡΟΜΟΣ μας.

Posted in Εργασία, Θέσεις, Κατανάλωση, Κεφάλαιο, Κράτος, ΜΜΕ, Περιβάλλον, Πόλη, Συνδικαλισμός | Leave a comment